ben karanlığı seviyorum, neden sevmiyorum bilmiyorum.
belki karanlığın içinde ufacık bir ışığı görünce mutlu olduğumdandır.
bir ışık var evet,ama isimlendiremiyorum.
ismi cismi yok işte,
ya da var ben isimlendirmekten korkuyorum.
çünkü bir isimi olduğunda ki ( var ) ama bunu söylemem.
ben bunu yapamam..
bu kadar cesur hissetmiyorum kendimi.
hala büyümemiş bir çocuk gibiyim şu bir kaç günde..
ve ben bir kaç günde çok değiştim.
bir kaç günde birşeyleri anladım.
bir kaç günde anlamlandırdım.
bir kaç günde bunları yazdım,
bir kaç günde yazacağım.
sonrasını bilmeden..
bir şekilde işte.
biliyorum bir yerlerde güzel günler bekliyor bana,
ancak bana o güzel günlerin bana yaklaşması lazım.
ve bende o güzel günlere gidebilmeliyim işte.
bir çocuk gibi mutluyum, evet hemde çok.
geçmişimi unutamam belki ama bir sineye çekebilirim,
eğer istersem bu mutluluğumuda günlüğüm senle paylaşabilirim.
ama şimdi değil,yarında değil.
bilmiyorum belki bir yerde aniden bir şekilde bir şekilde,kırarım zincirlerimi.
ben yalnız biriyim birisi olsa da olmasa da.
yalnızlığıma alıştım yani.
bu yüzden gelmeleri gitmeleri ben yapmıyorum.
ki zaten ne tesadüftür ki ben hiç terk etmemişimdir birilerini,
bu yüzden de hep yarım kalmışımdır içimde.
gözlerimi kapattığımda huzura erişmek istiyorum,
biraz sessiz olun lütfen,uyumaya çalışıyorum.
yada uyutmayın beni..
